O! NEFES.
Acıyla duyduk, gördük... Çınarların! devrildiğini,
Anlık nefeslerin bir daha hiç geri dönmediğini!
Baki sandığımız nice nice, Koca! insan bedenleri...
Ey dünya senin yaşamın! sarartdıklarını görmek mi?
İlahi ğüzelliğe bürülü, O! izinle! nefesliyorsun bizleri,
İlahi görevin bağrında nefessizi de sevmek mi!
Zor muş senin iş! Oysa biz seni nede şen bildik di,
Görmek acı verdi,Nefesi yitmiş sevilen nicelerini
Kimi ata,kimi millete mal olmuş! Kimi şehit , gazi,
Nice sevdiklerimizi hak diyarına göndermedik mi!
Gidenler dost veya değil önemsiz! O ki nefessiz
Yine de acı verır insana, Eger kendinizi bilirseniz.
Bildiğim formülü yok!çözülmez matematik ve ilahi!
.
.
.
.
.
.
.
Uzaktada olsa! yakında olsa! Olsunlar hep nefesli.
Var mı?Dünya da önemli, çektiğin nefesden gayri...
Görünce! Anlık nefesin tekrar hiç geri dönmediğini!
Rasgeldi isen, Gördü isen, sararmış tek bir bedeni!
İnsan bilinen canlı, Fani. Düşünürsün artık benim gibi..
Her şeyde gönül! İyi ve hayırlı isen! o kalıyor inan ki.
.
.
.
Hangimiz iyileri sevmedik ki! Kötüleride silmedik mi...
Nefesinin sayısı bitenide iyi diye sevip üzülmedik mi?
Nurlar içinde yat! Diye yürek acısıyla yolcu etmedik mi?
''Rabb'den''. Bu nefeste.... diye başlayıp dua etmedik mi?
Nefes, nefes ...Sonsuz ilahiyattan! Büyük ilahi hediyen...
.
.
.
Hediyemizi kullanmak yönünü seçmeyi serbest eden!
.
.
.
.
Atası nurgün* demiş, Yaradan ise yüreği hassas etmiş.
.
.
Asli gercekliğe gidenlere tek diyebildiği rahmetmiş...
10032013/AD/1528
Nurgün Ceritoğlu
N.C.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder